Waarom ik niet meer ga stemmen voor de Tweede Kamer

0 Flares Filament.io 0 Flares ×

Ik ben tot nu toe altijd naar de stembus gegaan. Ik ben het ook nooit eens geweest met het gemopper over ‘de politiek’.  Toch heb ik voor de laatste keer voor de Tweede Kamer gestemd, want ik vind het onverantwoordelijke gedrag van de kamer in de huidige crisis niet te verdragen. En wel om de volgende redenen.

Passiviteit en achter de feiten aanrennen

Virologen wijzen al jaren op het gevaar van een virus dat er vroeg of laat gaat komen dat zowel erg besmettelijk als erg dodelijk is.

Veiligheidsdiensten waarschuwden in 2016 voor een tekort aan IC-bedden bij een pandemie.

De Chinezen waarschuwden de wereld al maanden geleden voor het corona-virus, maar het RIVM, waarop de regering bouwt, achtte de kans klein dat het virus ons zou bereiken.

De Italianen riepen dat we niet naïef moeten zijn en ons snel moeten voorbereiden.

De Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) roept de hele wereld al weken op om te testen, testen en testen. Daarmee kun je zien wie besmet is en kun je achterhalen wie hij/zij mogelijk heeft aangestoken, waarna je ook die kunt testen enz.

In Aziatische landen als Singapore is deze aanpak zéér succesvol gebleken, in combinatie met strenge regels om vanaf het begin contacten tussen mensen te beperken.

Maar de Nederlandse regering en het RIVM wisten het beter. Er hoefde helemaal niet zo veel gemeten te worden en de regels hoefden ook niet zo streng te zijn.

Twee weken geleden vertelde de toenmalige minister Bruins in de Tweede Kamer dat de regering de door haar voorgestane aanpak zelfs helemaal niet met die van de zeer succesvolle Aziatische landen had vergeleken. Je kon je niet met iedereen vergelijken.

De Nederlandse ziekenhuizen wisten toen al dat ze waarschijnlijk in de dramatische Italiaanse toestand terecht zouden komen, waarbij ze door gebrek aan apparatuur en mensen, patiënten zouden moeten laten sterven. Een nachtmerrie voor ze.

Een tekort aan beademingsapparatuur en mondkapjes zat er aan te komen. De ziekenhuizen doen er al weken alles aan om er bij te krijgen.

Het gebrek aan testen is inmiddels dramatisch. In sommige steden kunnen zelfs huisartsen niet meer getest worden, met alle gevolgen van dien.

Maar Den Haag sliep door. Zelfs deze week nog noemde het Ministerie van Volksgezondheid het tekort aan testen in Nederland ‘niet urgent’. En woensdag nog noemde het de testinfrastructuur ‘op orde’ en beweerde het dat er voldoende mensen zijn om te testen.

Inmiddels wist iedereen al dat we op een drama af gaan, want RIVM baas Jaap van Dissel had in het Algemeen Dagblad verteld dat minstens de helft van de Nederlanders besmet zou raken. Tot dan toe kwam 20% van de geïnfecteerde in het ziekenhuis terecht. De ziekenhuizen kunnen dat uiteraard onmogelijk bolwerken.

Van Dissel maakte dat vorige week ook duidelijk in een presentatie aan de Tweede Kamer. Op een sheet kon je duidelijk zien hoe de door de regering gekozen  aanpak de capaciteit van de intensive cares ver te boven zou gaan. Niemand vroeg er op door.

Ondertussen werkten in veel ziekenhuizen artsen en verpleegkundigen dag en nacht om zoveel mogelijk levens te redden.

Enkele dagen geleden kwam de Tweede Kamer dan eindelijk uit zijn winterslaap, toen de voorzitter van de vereniging voor intensive care Gommers vertelde dat de intensive cares  het nu bijna niet meer redden. Toen vlogen de moties door de lucht. De regering moest plotseling voor volgende beademingsapparatuur gaan zorgen en nog van alles meer.

De valse informatie

Het RIVM heeft ons met de volgende onjuiste mededelingen een rad voor de ogen gedraaid:

  • Het virus haalt Nederland niet.
  • Je kunt alleen maar besmet worden door mensen die symptomen hebben.
  • Alleen ouderen worden er ziek van.
  • Anderhalve meter afstand is ook buiten voldoende om niet besmet te worden (afgezien van vastpakken van besmette oppervlakken). Wind bestaat kennelijk niet.

Van dat alles bleek helemaal niets te kloppen.

Onzekerheid bestaat nog over de bewering dat kinderen anderen niet kunnen besmetten (daarom konden eerst de scholen open blijven).

De regering en de Tweede Kamer lieten het maar gebeuren en bleven op de deskundigen van deze onwaarheden vertrouwen.

Een bizarre aanpak

In eerste instantie mochten alleen maar bijeenkomsten met meer dan honderd mensen niet door  gaan. Alsof mensen in een zaal met 99 of 25 man elkaar niet kunnen besmetten. Een volstrekt bizarre maatregel.

Mijn vrouw en ik hebben toen toch een bezoek aan een ernstig ziek familielid (chemo) afgezegd, tot haar teleurstelling en een beetje onbegrip, en ondanks aandringen uit onze omgeving om toch te gaan. Hoeveel van dergelijke bezoeken door anderen zijn toen doorgegaan, sommige met fatale gevolgen?

Inmiddels moeten we als het effen kan alle contacten met niet-huisgenoten vermijden.

De deskundigen en de regering vertellen ons ook dat ze van dag tot dag de toestand bekijken en op basis daarvan zo nodig extra maatregelen nemen. Erg raar, want de effecten zijn pas na 7, 10 of 14 dagen te zien, zeggen dezelfde deskundigen.

Van landelijk coördinatie van de verdeling van coronapatiënten is nog altijd geen sprake. En diverse laboratoria schreeuwen er nog altijd om eindelijk ook te mogen testen, waar nog altijd niet op gereageerd is. Een en al landelijke labbekakkerigheid.

En dan de essentie: volgens het RIVM zou bij de Singaporese aanpak het virus  onmiddellijk weer terug komen wanneer de lockdown was opgeheven, bij die van ons niet omdat wij dan voldoende groepsimmuniteit zouden hebben opgebouwd.

Maar: volgens datzelfde RIVM is er pas groepsimmuniteit wanneer 8,5 tot 10,5 miljoen mensen besmet is geweest. Dan hebben 2 miljoen mensen in het ziekenhuis gelegen waarvan een half miljoen drie weken op de intensive care. Dat kan natuurlijk helemaal niet.

Daarom zal ook bij ons het virus voor een tweede keer de kop opsteken, na tienduizenden  slachtoffers gemaakt te hebben (in Singapore nul). Als we dan wéér niet gaan testen testen testen gaat het drama nog verder door. En onnodig.

En dan is het nog maar de vraag hoe lang immuniteit duurt. De meeste deskundigen denken maar tussen een half en een heel jaar.

Buitenlandse deskundigen noemden deze aanpak meteen onverantwoord experimenteren met de gezondheid en het leven van de bevolking.

Van Dissel krabbelde toen terug en zei dat we toch echt wel hetzelfde doen als de andere Europese landen. Maar dan slapper en dagen of weken later. Ondertussen heeft het virus zich verder kunnen verspreiden.

De Tweede Kamer heeft deze ellende zonder wezenlijke kritiek over ons heen laten komen.

Het is duidelijk dat we als er crisis is, niets hebben aan mensen die vooral gespecialiseerd zijn in meningen verkondigen (kamer) of de boel bij elkaar houden (regering). Dat heeft geleid tot een cultuur van enkel draagvlak zoeken en je moment afwachten.

In een crisis is leiderschap nodig en daarvoor moet je voor de troepen uit durven lopen. Dat geldt overigens ook voor het voorkómen van crises. Als je voor je eigen populariteit wacht tot dat iedereen het er mee eens is, gaat heel veel kostbare tijd verloren, met alle gevolgen van dien.

Frank Geene

28 maart 2020

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 LinkedIn 0 Google+ 0 Pin It Share 0 Email -- Filament.io 0 Flares ×

Reacties

Loading Facebook Comments ...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.