Tourjournalisten naar dieptepunt

5 Flares Filament.io 5 Flares ×

Wat is er toch aan de hand met de Nederlandse wielerjournalistiek? En dan meer specifiek wielerjournalistiek? Vooral rond het mediafeestje dat Tour de France heet, wordt schrijnend duidelijk hoe onze vaderlandse sportjournalistiek worstelt met een sport die ze niet begrijpt.

Vooral op tv gaat het grotendeels over doping. Met de Tour du Jour aflevering na afloop van de tweede etappe (gewonnen door de Belg Jan Bakelants) bereikten we wel een heel triest dieptepunt.

Ondanks gasten als Thomas Dekker, Michael Boogerd, Eddy Planckaert en Bart Veldkamp, die in staat zijn goede analyses van een interessante etappe te leveren en ook voor voldoende vermaak garant staan, ging het vrijwel uitsluitend over doping.

Get Adobe Flash

Als uitgangspunt is de formule van een presentator die niets van wielrennen begrijpt, nog best acceptabel. Dat wordt gecompenseerd door gasten aan tafel die het de presentator en daarmee het publiek kunnen uitleggen.

Maar die presentator bepaalt ook in sterke mate waar het aan tafel over gaat. En het mag sinds Armstrong kennelijk alleen nog over doping gaan. En TdJ is niet de enige. In het merendeel van de Nederlandse media zie je die krampachtige behoefte het vooral over doping te hebben terug.

Die negatieve framing moet ergens een diepere drijfveer hebben. Want dat het niet
nodig is, bewijzen onze Vlaamse buren. Daar gaat het wel over de koers, daar krijg je wel  de analyse die je helpt te begrijpen wat er gebeurt en waarom.

De Nederlandse tournalisten lijken zich echter haast te willen verdedigen tegen de beschuldiging dat ze de afgelopen decennia onvoldoende zouden hebben geschreven over doping. Is dat terecht? Nee. Zo lang er gekoerst wordt, wordt er doping gebruikt en wordt er over gepubliceerd.
De beschuldiging is ook niet terecht. De houding van het publiek is veranderd. De tolerantie ten opzichte van doping in de dagen van Jacques Anquetil en later Eddy Merckx tot aan onze eigen Joop Zoetemelk en het fabelachtige testosterongehalte van Gert-Jan Theunissen (10 minuten tijdstraf) is voorbij.

Vooral sinds 1998 (Festina affaire, TVM) is die houding ingrijpend gewijzigd. Daarna kwam Lance Armstrong met een te mooi om waar te zijn-achtig sprookje dat nu als niet waar wordt neergezet; maar ook over de twijfel aan zijn prestaties is al die jaren gewoon gepubliceerd.

Toch heeft zijn bekentenis afgelopen winter iets in gang gezet dat lijkt op reactie van de Duitse sportpers, nadat Duitse renners betrapt werden op doping en de Duitse zenders zich terugtrokken uit het wielrennen. Dat ze nog wel andere topsport uitzenden is wat dat betreft pas echt naïef.

De Nederlandse variant op het Duitse zwijgen is nu dus het eindeloos zeuren over doping en verzaken van waar je als wielerjournalist eigenlijk voor wordt betaald: de koers verslaan, inclusief verhalen over mogelijk bedrog, maar dan wel proportioneel, met een onderscheidend oog voor het verschil tussen feiten en geruchten, tussen meningen en loze beweringen. Dus als er sprake is van list en bedrog, publiceer daar over, maar plaats het in de context en vergeet niet de koers te analyseren.

5 Flares Twitter 4 Facebook 1 LinkedIn 0 Google+ 0 Pin It Share 0 Email -- Filament.io 5 Flares ×

Reacties

Loading Facebook Comments ...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *