Leren van Plasterk

7 Flares Filament.io 7 Flares ×

PlasterkMinister Plasterks dagen lijken geteld. Hij heeft stellig iets zitten beweren op televisie en in de Tweede Kamer dat later anders (b)lijkt te liggen. Dat geldt als een doodzonde in de politiek. Logisch, terecht, maar ook een beetje pech. Wat Plasterk nu overkomt, kan vermoedelijk een heel peloton politici overkomen.

De minister lijkt hier slachtoffer van zijn eigen ijdelheid en de waan van de dag. Politici en voorlichters worden dagelijks geconfronteerd met nieuws dat direct om een reactie vraagt. Zo ook in deze kroniek van een aangekondigde val.

Snowden

Via klokkenluider Edward Snowden duikt er in de reeks aan afluisteronthullingen het getal 1,8 miljoen gesprekken op die op Nederland betrekking hebben. Dat is nieuws en het is logisch dat journalisten direct bij de verantwoordelijke bewindslieden aanbellen.

Het is echter even logisch en begrijpelijk dat zo’n bewindspersoon niet zo snel boven water kan halen hoe het nu echt zit. Geen enkele minister, burgemeester, wethouder, CEO van een groot bedrijf, weet precies wat er allemaal gebeurt. Bestuurders besturen op hoofdlijnen, hopen tijdig van de belangrijkste kwesties op hoofdlijnen op de hoogte te worden gesteld en sturen in goed vertrouwen.

Zo ook deze minister. Maar direct na het uitbreken van het nieuws wil iedereen zijn commentaar. En hij is gek op die camera. Zichtbaarheid is het kapitaal van de politicus. Het dilemma is voelbaar.
– Ik weet het niet, maar hoe laat is dat programma? Probeer zo veel mogelijk boven water te halen en zeg maar dat ik kom.
– Ronald, doe dat nou niet. Je krijgt allerlei vragen, waar je geen antwoord op weet en dan ga je maar wat verzinnen. Dat gaat fout.
– Ja maar als ik niet ga, dan zeg ik eigenlijk dat ik iets te verbergen heb, of het niet weet. En dat kan natuurlijk ook niet. Ik red me wel.

Briefje uit binnenzak

Tijdens de uitzending wordt het nog leuker. Dan tovert Ronald nog een briefje uit zijn binnenzak dat hij niet voorleest, maar dat van een hoge Amerikaanse ome zou zijn en als bewijs moet dienen, dat deze minister natuurlijk perfect weet wat er aan de hand is.

Eigenlijk voelt iedereen dan al aan, dat hij zit te bluffen. Hij weet het niet. Hij denkt misschien dat hij het weet. En misschien is het logisch, of niet. Hij gokt en als hij goed blijkt te hebben gegokt, dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Op naar het volgende nieuwsitem.

En juist deze situatie zien we veel vaker, ook op lokaal niveau. De krant belt, of de omroep en met een halve waarheid en flinke gok gaan we het gesprek aan. Om maar niet te hoeven zeggen dat we het niet weten, dat we meer tijd nodig hebben om de informatie uit onze eigen organisatie te halen. We pretenderen te weten wat we niet kunnen weten en ook de journalist weet dat. De journalist en de minister spelen het sprookje van de keizer zonder kleren.

Wijze les

We zouden er als bestuurder en woordvoerder veel aan hebben als we de uitglijder van Plasterk als wijze les meenemen en vaker tegen journalisten durven te zeggen: ‘Ik snap dat u nu van mij verwacht dat ik daar commentaar op geef, maar ik weet het niet. Ik weet niet wat mijn mensen allemaal doen. Ik heb de vraag al uitgezet, maar dat antwoord gaat echt vandaag niet komen. Dat kost me meer tijd en als ik het weet, ben ik bereid dat te komen vertellen, maar u zult even geduld moeten hebben.’

7 Flares Twitter 4 Facebook 2 LinkedIn 1 Google+ 0 Pin It Share 0 Email -- Filament.io 7 Flares ×

Reacties

Loading Facebook Comments ...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *